Dag 2025

2025… het einde is in zicht.

En ook dit was voor mij een bewogen jaar.

Het jaar waarin mijn relatie ten einde kwam. Waarin ik vrede vond met mezelf. 

Het jaar waarin Nederland niet langer als thuis voelde.

Maar óók het jaar waarin ik mijn koffer pakte en samen met Mr. Thor terugging naar Thailand.

Een nieuwe start op een onbekende plek en toch zo vertrouwd. Dankzij Hanli. En niet te vergeten samen met mijn hondjes Ki, Tan, Jade, Ruby en Hope.

En sinds oktober woont ook kat Mr. Long weer bij mij.

Het was het jaar waarin ik nee leerde zeggen.

Waarin ik een plek vond waar ik mezelf mag en kan zijn.

Een plek die vanaf dag één welkom voelde en na zes maanden durf ik het zonder twijfel mijn thuis te noemen.

Als persoon voel ik dat ik enorm gegroeid ben.

Ik ervaar diepere connecties, met mensen dichtbij én op afstand.

Ik durf mij meer open te stellen en te zijn wie ik ben.

Zelfs mijn dreads zijn geliefd 😉

Ik ben dit jaar meer van mezelf gaan houden.

En elke dag begrijp ik een beetje beter hoe, waarom en wie ik ben.

Ik ben intens dankbaar voor de mensen in mijn leven.

Dankbaar voor mijn lieve vadertje, die dit jaar weer op bezoek kwam en hier mijn 40e verjaardag met mij vierde.

En vandaag sta ik pannenkoeken te bakken in plaats van oliebollen, al kan ik die gelukkig later nog ophalen, bij een restaurant met Nederlandse eigenaar.

Ik ben dankbaar voor waar ik nu sta.

Dankbaar voor de mensen in mijn leven, hier én in Nederland.

Iedereen zit in mijn hart.

Ik wens al mijn lieve vrienden en familie een mooie jaarwisseling,

vol liefde en vooral een goede gezondheid.

Ik hou van jullie. 

Tot in 2026

----------‐------------------‐-----------------

2025… the end is in sight.**

And this, too, has been a year of great change for me. The year in which my relationship came to an end.

The year in which I found peace with myself. The year in which the Netherlands no longer felt like home. But also the year in which I packed my suitcase and, together with Mr. Thor, returned to Thailand.

A new beginning in an unfamiliar place, and yet one that feels so familiar. Thanks to Hanli.💚🙏

And, of course, together with my dogs Ki, Tan, Jade, Ruby, and Hope. And since October, the cat Mr. Long has been living with me again as well.

It was the year I learned to say no. The year I found a place where I am allowed and able to be myself.

A place that felt welcoming from day one, and after six months I dare, without a doubt, to call it my home. As a person, I feel that I have grown tremendously. I experience deeper connections, with people close by and far away. I dare to open myself up more and to be who I truly am. Even my dreads are loved 😉

This year, I have learned to love myself more. And every day, I understand a little better how, why, and who I am. I am deeply grateful for the people in my life.

Grateful for my dear dad, who came to visit again this year and celebrated my 40th birthday with me here.

And today, I’m baking pancakes instead of *oliebollen*, although luckily I can still pick those up later at a restaurant owned by a Dutchman.

I am grateful for where I am right now. Grateful for the people in my life, here and in the Netherlands.

Everyone holds a place in my heart. I wish all my dear friends and family a beautiful New Year’s Eve, full of love and, above all, good health. I love you all.

**See you in 2026.**