Thailand — meer dan ik ooit had kunnen bedenken

English Below----->

Toen ik in juni mijn laatste blog schreef, had ik eerlijk gezegd geen idee hoeveel er in de maanden daarna zou gebeuren.

Ik dacht dat ik inmiddels wel een beetje mijn draai had gevonden in Thailand. Ik ben op mijn plek hier, ik ken de omgeving, ik weet inmiddels waar ik boodschappen kan doen, waar ik terecht kan als er iets met de honden is en hoe je jezelf met handen, voeten, ChatGPT, Google Translate en een beetje geduld verstaanbaar maakt. 😉

Maar ondertussen is mijn leven hier steeds meer veranderd.

Thailand is voor mij allang niet meer alleen het land waar ik me thuis voel. Het is de plek geworden waar ik een leven aan het opbouwen ben. Een leven dat ik vooraf nooit zo had kunnen bedenken.

Van wonen in Thailand naar PAWSS.org Een steeds groter onderdeel daarvan is natuurlijk PAWSS. 

Wat ooit begon vanuit de wens om dieren te helpen, is inmiddels uitgegroeid tot iets waar ontzettend veel tijd, energie, liefde en organisatie in gaat zitten. Sterilisatie- en castratieprojecten, vaccinaties, medische zorg, rescue, tijdelijke opvang, foster en adoptie... er komt veel meer bij kijken dan alleen een hond of kat redden.

En inmiddels hebben we, op het moment dat ik dit schrijf, 90 honden en katten mogen laten castreren en/of steriliseren.

Negentig. Als ik dat getal opschrijf, moet ik het eerlijk gezegd zelf even laten bezinken.

Want achter ieder van die 90 dieren zit een verhaal. Een straat, een dorp, een eigenaar, een verzorger of soms helemaal niemand. En uiteindelijk was er iemand die besloot dat dit dier geholpen moest worden.

Een van de hoogtepunten van de afgelopen maanden was onze spay day in Pa La U, waar maar liefst 42 dieren werden geholpen.

42 dieren op één dag. En toch zijn die 42 dieren maar een onderdeel van die inmiddels 90.

Dat is precies waarom sterilisatie zo belangrijk is. Want als je alleen de dieren van vandaag probeert te redden, blijf je achter de feiten aanlopen. Door te steriliseren kunnen we proberen de cirkel te doorbreken en ervoor te zorgen dat er in de toekomst minder dieren geboren worden die niemand kan of wil verzorgen.

Het gaat dus niet alleen om de dieren die we vandaag helpen. Het gaat ook om de dieren die dankzij deze ingrepen morgen niet geboren worden in een leven vol onzekerheid, ziekte, honger of verwaarlozing.

En dan zijn er de honden... Natuurlijk zijn er ook de dieren die rechtstreeks op je pad komen.

Jimbo is daar een mooi voorbeeld van. Hij werd gecastreerd, leerde omgaan met de mens, leven in een huis en werd steeds meer voorbereid op het leven als echte huishond. Hij kwam bij PAWSS herstellen en inmiddels hebben we voor hem in samenwerking met mede dierenlliefhebbers een fijne foster gevonden. Nu hopen we uiteindelijk het allerbelangrijkste voor hem te vinden: een eigen thuis.

Maar er waren nog veel meer dieren. Honden en katten (Nam Tarn en inmiddels Nam Tarn 2) die medische hulp nodig hadden. Dieren die gered moesten worden. Dieren waarvan we soms meteen wisten wat we konden doen, maar ook dieren waarbij we eerst moesten zoeken naar een oplossing. En niet ieder verhaal heeft een happy ending.

Dat is misschien wel een van de moeilijkste kanten van rescue. Je kunt niet ieder dier redden.

Rust zacht, lieve Way'oo. 🌈 Soms kom je te laat, soms is de schade te groot en soms kun je alleen nog zorgen dat een dier niet alleen is.

Dat blijft hard.  En juist daardoor leer je ook om de kleine overwinningen te waarderen.

Een hond die voor het eerst weer vertrouwen krijgt. Een dier dat geopereerd kan worden.

Een kat die eindelijk pijnvrij is. Een adoptant die een dier een thuis geeft en je updates stuurt.

Of simpelweg een dier dat dankzij een sterilisatie nooit meer tientallen ongewenste puppy's of kittens op de wereld zal zetten.

90 dieren zijn nooit alleen 90 dieren. Dagelijks worden helaas nog ongewenste nestjes geboren.

Wat ik de afgelopen maanden ook steeds meer ben gaan zien, is hoeveel mensen zich in Thailand inzetten voor dieren.

Er zijn grote shelters, kleine opvangplekken, individuele rescuers, vrijwilligers, dierenartsen en mensen die misschien maar één dier tegelijk kunnen helpen. Iedereen doet het op zijn of haar eigen manier. En ik denk dat dat juist mooi is.

Niet iedere rescue heeft dezelfde mogelijkheden. Niet iedereen heeft dezelfde doelen. De één vangt dieren op, de ander richt zich vooral op sterilisatie. Iemand anders rijdt uren voor een gewond dier, terwijl een ander geld inzamelt voor de medische behandeling.

We hoeven niet allemaal hetzelfde te doen. We hoeven zelfs niet allemaal op dezelfde manier te werken. Maar we kunnen wel hetzelfde doel hebben: een beter leven voor dieren. En daar zit volgens mij ontzettend veel kracht in.nWant wat gebeurt er als we onze krachten combineren?

Een rescue vindt een hond. Een ander heeft een plek waar hij tijdelijk kan herstellen. Een dierenarts zorgt voor de medische behandeling.

Iemand regelt transport. Een vrijwilliger knuffelt en wandelt met de honden en iemand andrs maakt foto's. En weer Iemand anders deelt het verhaal. En ergens aan de andere kant van de wereld doneert iemand misschien €5.

Los van elkaar lijken dat kleine dingen. Samen kunnen ze het leven van één dier compleet veranderen.

En als je dat vervolgens niet één keer doet, maar tientallen, honderden of uiteindelijk duizenden keren...

Dan wordt het iets groters. Dat is iets waar ik in de toekomst steeds meer naartoe wil met PAWSS: niet alleen zelf dieren helpen, maar ook kijken waar we elkaar kunnen versterken. En zeker niet de grootste zijn, maar wel groot in verbinding en samenwerking.

Want er zijn zóveel dieren die hulp nodig hebben. Geen enkele rescue kan dat alleen. En misschien hoeven we dat ook helemaal niet te proberen.

Misschien is de kracht juist dat we allemaal een stukje doen. De andere kant van Thailand En ondertussen gaat het gewone leven natuurlijk ook gewoon door.

Thailand blijft een land van uitersten.

Het ene moment ben je bezig met een zieke hond of een sterilisatieproject en het volgende moment zit je ergens met een ijskoffie en vraag je je af waarom je boodschappen alweer gesmolten zijn voordat je thuis bent. 😂

Er zijn de tropische buien, de hitte, de taalbarrière, het verkeer, de normen en waarde en alle kleine dagelijkse dingen waar je als buitenlander soms nog steeds je hoofd over kunt breken. Maar juist die dingen horen inmiddels ook bij mijn leven hier. Ik merk dat Thailand steeds minder voelt als een plek waar ik "woon" en steeds meer als thuis. Niet omdat alles altijd makkelijk is. Integendeel. Er zijn momenten waarop ik denk: waar ben ik in vredesnaam aan begonnen? Maar er zijn ook zoveel momenten waarop ik denk: ja... hiervoor ben ik hier.

Een leven dat ik niet had gepland Als ik terugkijk naar mijn laatste blog in juni, is misschien wel het grootste verschil dat ik niet meer precies dezelfde persoon ben als toen.

Mijn leven hier is groter geworden.

PAWSS is gegroeid. Mijn verantwoordelijkheden zijn gegroeid. De hoeveelheid dieren die ik zie en de verhalen die ik meedraag zijn gegroeid.

Ook mijn kijk op wat ik wil en wat ik kan betekenen is veranderd. Ik kwam naar Thailand om anders te leven, dingen te vergeten, te verweken en een plekje te geven, Een nieuwe start..... zo kan je het wel noemen.

En ergens onderweg ben ik begonnen met het opbouwen van iets waarvan ik vooraf nooit had kunnen bedenken dat het zo belangrijk voor me zou worden. Ik weet nog steeds niet precies waar dit allemaal naartoe gaat.

Misschien hoeft dat ook niet. Voor nu probeer ik gewoon stap voor stap verder te gaan. Eén hond. Eén kat.

Eén sterilisatie. Eén project. Eén samenwerking. En hopelijk steeds meer mensen die zeggen:

"Hoe kunnen we helpen?" Want uiteindelijk geloof ik steeds meer in één ding: We hoeven niet allemaal hetzelfde te doen om een verschil te maken. Maar als we allemaal iets doen, kunnen we samen ontzettend veel bereiken. En misschien is dat wel het mooiste wat Thailand me tot nu toe heeft geleerd.

Ik doe gewoon wat mijn hartje zegt en ik volg deze weg.

------------------------------------English here------------------------------

When I wrote my last blog in June, I honestly had no idea how much would happen in the months that followed.

I thought that by now I had more or less found my feet in Thailand. I feel at home here, I know the area, I know where to go grocery shopping, where to turn if something happens with the dogs, and how to make myself understood using hands, feet, ChatGPT, Google Translate and a little patience. 😉

But in the meantime, my life here has changed more and more.

Thailand is no longer just the country where I feel at home. It has become the place where I am building a life. A life I could never have imagined beforehand.

From living in Thailand to PAWSS.org

An increasingly important part of that is, of course, PAWSS.

What started with the desire to help animals has now grown into something that requires an incredible amount of time, energy, love and organisation. Spay and neuter projects, vaccinations, medical care, rescue, temporary care, fostering and adoption... there is so much more to it than simply rescuing a dog or cat.

And by the time I am writing this, we have now been able to spay and/or neuter 90 dogs and cats.

Ninety.

When I write that number down, I honestly have to let it sink in myself for a moment.

Because behind every one of those 90 animals there is a story. A street, a village, an owner, a caregiver or sometimes nobody at all. And ultimately, there was someone who decided that this animal needed help.

One of the highlights of the past few months was our spay day in Pa La U, where no fewer than 42 animals were helped.

42 animals in one day.

And yet those 42 animals are only part of the 90 we have now reached.

That is exactly why sterilisation is so important. Because if you only try to save the animals of today, you will always be trying to catch up. By sterilising animals, we can try to break the cycle and help ensure that fewer animals are born in the future who nobody can or wants to care for.

So it is not only about the animals we help today.

It is also about the animals who, because of these procedures, will never be born tomorrow into a life filled with uncertainty, illness, hunger or neglect.

And then there are the dogs...

Of course, there are also the animals that come directly across your path.

Jimbo is a beautiful example. He was neutered, learned how to interact with people, how to live in a home, and was gradually prepared for life as a real companion dog. He came to PAWSS to recover, and by working together with fellow animal lovers, we have now found a wonderful foster home for him. Now we hope to eventually find the most important thing of all for him: a home of his own.

But there have been many more animals.

Dogs and cats — Nam Tarn and now Nam Tarn 2, for example — who needed medical help. Animals who needed to be rescued. Animals where we sometimes knew immediately what we could do, but also animals where we first had to search for a solution.

And not every story has a happy ending.

That is perhaps one of the hardest parts of rescue. You cannot save every animal.

Rest peacefully, sweet Way'oo. 🌈

Sometimes you arrive too late, sometimes the damage is too severe, and sometimes all you can do is make sure an animal is not alone.

That remains hard.

And perhaps that is exactly why you also learn to appreciate the small victories.

A dog who learns to trust again for the first time.

An animal who can receive the surgery it needs.

A cat who is finally free from pain.

An adopter who gives an animal a home and sends you updates.

Or simply an animal who, thanks to sterilisation, will never produce dozens of unwanted puppies or kittens.

90 animals are never just 90 animals.

Every day, sadly, unwanted litters are still being born.

The power of working together

Something else I have increasingly come to realise over the past few months is just how many people in Thailand dedicate themselves to helping animals.

There are large shelters, small rescue centres, individual rescuers, volunteers, veterinarians and people who may only be able to help one animal at a time.

Everyone does it in their own way.

And I think that is exactly what makes it beautiful.

Not every rescue has the same possibilities. Not everyone has the same goals. Some take animals into their care, others focus mainly on sterilisation. Someone else may drive for hours to help an injured animal, while another person raises money for its medical treatment.

We do not all have to do the same thing.

We do not even have to work in the same way.

But we can share the same goal:

a better life for animals.

And I believe there is an incredible amount of strength in that.

Because what happens when we combine our strengths?

One rescue finds a dog.

Another has a place where that dog can recover temporarily.

A veterinarian provides the medical treatment.

Someone arranges transportation.

A volunteer cuddles and walks the dogs, while someone else takes photographs.

Another person shares the story.

And somewhere on the other side of the world, someone might donate €5.

Individually, these things may seem small.

Together, they can completely change the life of one animal.

And when you do that not just once, but tens, hundreds or eventually thousands of times...

Then it becomes something bigger.

That is something I want to move more and more towards with PAWSS in the future: not only helping animals ourselves, but also looking at where we can strengthen one another.

And certainly not trying to be the biggest, but being big in connection and collaboration.

Because there are so many animals that need help. No rescue can do this alone.

And perhaps we do not need to try to.

Maybe the real strength lies in all of us doing our little part.

The other side of Thailand

And in the meantime, ordinary life of course continues as well.

Thailand remains a country of contrasts.

One moment you are dealing with a sick dog or a sterilisation project, and the next you are sitting somewhere with an iced coffee wondering why your groceries have already melted before you even make it home. 😂

There are the tropical rainstorms, the heat, the language barrier, the traffic, different norms and values, and all the little everyday things that, as a foreigner, can still leave you scratching your head sometimes.

But those things have also become part of my life here.

I notice that Thailand feels less and less like a place where I simply "live" and more and more like home.

Not because everything is always easy.

Quite the opposite.

There are moments when I think: what on earth have I gotten myself into?

But there are also so many moments when I think: yes... this is exactly why I am here.

A life I never planned

When I look back at my last blog in June, perhaps the biggest difference is that I am no longer exactly the same person I was then.

My life here has become bigger.

PAWSS has grown. My responsibilities have grown. The number of animals I see and the stories I carry with me have grown.

My view of what I want and what I can contribute has changed too.

I came to Thailand to live differently, to forget things, to process them and to give them a place. A new beginning... I think that is what you could call it.

And somewhere along the way, I started building something I could never have imagined beforehand would become so important to me.

I still do not know exactly where all of this is going.

Maybe it does not have to be clear yet.

For now, I am simply trying to take things one step at a time.

One dog.

One cat.

One sterilisation.

One project.

One collaboration.

And hopefully, more and more people saying:

"How can we help?"

Because ultimately, I believe more and more in one thing:

We do not all have to do the same thing to make a difference. But if we all do something, together we can achieve so much.

And perhaps that is the most beautiful thing Thailand has taught me so far.

I am simply doing what my heart tells me to do, and I am following this path.